Günün tuhaf tarafından yükselen bir şarkı

Beni dışarda tutan dünyanın sesiydi sanki

Baktım uzunca baktım şarkının geldiği yere

Bir mahrumiyeti yaşıyormuşum gibi içimde 

Şansızlığıma üzüldüm

tabii sonra tüm iyi niyetlerime

Ben sıyrılıp çıkmazken bulunduğum kaostan

Dünya bildiğini yaşıyordu usulca

İçimdeki yaralı hayvanı kaldırıp yuvarladım

Uzun bir yolculuğa çıkar gibi kuşandım

Nereye gideceğimi göstermiyordu pusula

Ama belirsizliği sevmiştim bir kere

Ölüm buluncaya dek çıkılan bir yolculuktu

Geçmişle hesaplaşır gibi sevmiştim hikâyeni

Teselli veriyor, güç katıyordu düşlerime

Geldiğin günün sonundaki

Son sözünü hiç unutmadım

Bilmem aklında kalmış mıdır?

Ki hala zonkluyor kulaklarımda hiç çıkmadı

Bir yaz şarkısı kadar yumuşak ve bir güz serinliği kadar üşüten cinsten

Kırlangıçlarla birlikte çekip giden gökyüzüne bakıyorum şimdi

Sırt çantamda biraz hayal biraz umut ve daha çok da sana dair saklı duran korkularım var

Mehmet Zeki Erkozan