Kırpılmış uçurtmanın ipi gibiydim

Her süzülüşte irtifa kaybeden

Kuyruğumu da kırpmışlardı

Yanaklarımı delmişlerdi

Kendi içinde kaybolan gülüşlerim

Ay soluğunda tükenirken gece

Bir serzeniş miydi doğruyu bulmak

Ölümün dengi olur muydu?

Topraksız yamaçlar sustu

Direnişin türküsü de sustu

İçime sığmayan kuşkanatların nerede?

Sevmenin sınırı olur muydu?

Kiremitlerim sızıyordu

Yürek yangınlarının talan yüzü ılık

Tütün kokuyordu her şey

Ölümün dili

İncinen dalını aralayamadım

Gökyüzüne yazdıklarımı gören oldu mu?

Sığmadım sığamadım kendime

Zenginlik neydi yüreğime hiç uğramamış

Çizgimden saptığım çok oldu

Yeniden doğuşum kaşla kirpik arası gibi uzak

Kibrit kokusuyla sardılar beni

Aşktandır dedim çektiğim eza

Yaz yakın, sekizlerin üstüne kış örtülmüş

Bir huzur bin nota sensiz ikrar zamanlarda

Bir kadın tanımıştım

Gülüşü bahar